muziek
special event
Zaterdag / Auditorium / 20.00

Concert - The People United Will Never Be Defeated – Frederic Rzewski

Duur: 60 min - Uitvoerder: Daan Vandewalle

The People United Will Never Be Defeated is een kolossaal geëngageerd pianowerk uit 1975 van de Amerikaanse componist Frederic Rzewski.

Rzewski’s The People United Will Never Be Defeated is een pianowerk met quasi mythische dimensies binnen de wereld van de klassieke  hedendaagse muziek.

Het stuk bestaat uit 36 variaties op het beroemde lied El Pueblo Unido van Ortega, een lied dat als geen ander symbool staat voor de dramatische gebeurtenissen op 11 september 1973 en de beruchte coup van de toekomstige dictator Pinochet op de Chileense president Allende.  Een lied dat het wellicht bekendste strijdlied werd in Latijns-Amerika,en daarna  een van de bekendste strijdliederen überhaupt.

Een mythisch strijdlied dus, dat basis vormde voor een mythisch, confronterend, virtuoos pianowerk dat snel een plaats heeft verworven in  het nec plus ultra van de klassieke muziektraditie, in zoverre dat het in één adem wordt vernoemd met canonische werken voor piano zoals Bach’s Goldbergvariaties en Beethoven’s Diabellivariaties.

Het is slechts weinig componisten gegeven zich met dergelijke alltime classics te kunnen meten, maar Rzewski’s The People United is een genre-overschrijdend werk dat al gauw uit de wereld van gespecialiseerde nieuwe muziekfestivals is uitgebroken en jaar na jaar aan populariteit wint bij een steeds groter wordend publiek.

Bepalend hiervoor is niet enkel het schitterende thema, maar ook het artistieke statement dat Rzewski maakte. De Britse geëngageerde componist Cornelius Cardew, vriend van Rzewski, had in de jaren voorafgaand aan de The People United al duidelijk stelling ingenomen tegen het hermetische karakter van de toenmalige muzikale avantgarde. Rzewski volgde dit standpunt en besliste niet enkel een geëngageerd thema te nemen maar tegelijkertijd 2 principes te hanteren: het maken van variaties op dit thema zonder enige easy-listening toegeving, streng structureel consequent gecomponeerd dus, maar als 2de principe een totale vrijheid in de stijlkeuze van elke variatie.

In tegenstelling met de avantgarde van het moment, die serialistisch of dodekafonisch was, besliste Rzewski dat elke stijl toegelaten was. M.a.w; sommige variaties zijn romantisch, andere jazzy, andere repetitief minimal, andere incorporeren de toenmalige nieuwe muziekesthetiek.

Het verbluffende aan The People United is nu net dat het resultaat geen potpourri of flauw  samengooien is van verschillende stijlen, maar dat het geheel in ijzeren logica een totale architectuur doet ontstaan. Voeg hier nog aan toe de overduidelijke citaten uit de Bandiera Rossa of de Eislercitaten die klinken alsof ze onvermijdelijk inpassen in de totaalarchitectuur en men kan reeds begrijpen dat de ontsteltenis binnen de toenmalige avantgarde groot was.

Rzewski’s statement kan zich meten wat betreft geëngageerdheid met Brecht, kan zich qua virtuositeit meten met Rachmaninoff en Liszt, terwijl de muzikale structuur eindeloos diepgaand  en gelaagd is zoals men dat inderdaad enkel bij Bach en Beethoven aantreft.

Deelnemers