La Pegatina “Alles draait bij ons om ontmoetingen, ontdekkingen en rondreizen met muziek”

La Pegatina is een Catalaanse mestizo-groep, ze spelen een mengeling van ska en rumba. Ze spelen met de regelmaat van de klok voor volle zalen in Nederland en ook op hun wereldtournee die hen tot in China en Australië brengt lopen de zalen vol. Net voor hun optreden in de Brusselse La Tentation spraken we met  oprichter Adrià Salas (zang en gitaar) en Axel Magnani (trompet).

Christophe Devriendt

De band startte in 2003 toen Rubén Sierra, voordien soloartiest, een project begon met Adrià Salas en Ovidi Diaz: Pegatina Sound System. In de begindagen speelden ze op de universiteit, in de trein, de metro en op straat. Ze verspreidden hun muziek gratis via internet. In 2007 traden er drie nieuwe leden toe tot de band: Ferran op bas, Romain op accordeon en Axel op trompet. De groep is op 15 jaar gestaag gegroeid en put voor hun concerten uit een uitgebreide catalogus aan liedjes. Hun eerste album brachten ze uit in eigen beheer, de volgende drie albums bij een klein onafhankelijke label en dit jaar brachten ze ‘Ahora o Nunca’ uit, hun tweede album bij Warner Music.

Wat betekent muziek precies voor jullie?

Adria. Alles draait bij ons om ontmoetingen, ontdekkingen en rondreizen met muziek. Door het vele toeren is ons denken over de wereld fundamenteel veranderd. We zijn in onze begindagen beïnvloed door de muziek van Ojos de Brujo en Manu Chao, vandaag de dag zijn we de enige overgebleven groep van de mestizo-scene in Barcelona en hebben we onze eigen sound ontwikkeld.

Wat me opvalt is het groot aantal samenwerkingen met andere bands die jullie de voorbije jaren aangingen … Vanwaar die keuze?

Axel. We spelen veel en komen bijgevolg ook veel mensen tegen. Met alle mensen die op onze albums meespelen hebben we een vriendschapsband opgebouwd. Iedereen heeft vooral goesting om samen muziek te spelen.

Adria. Op onze albums spelen voornamelijk muzikanten uit Barcelona, Spanjaarden en Latijns-Amerikanen mee. Maar door het vele reizen zijn daar ondertussen ook Japanners, Mongolen, Angolezen en Britten bijgekomen. En we proberen ook live met hen te spelen. Wanneer er vrienden in de buurt zijn tijdens een optreden, dan nodigen we hen graag uit om met ons live te komen spelen.

La Pegatina speelt over de hele wereld. Reageren de fans anders in Spanje dan in Duitsland of China?

Adria. Dat verschilt nogal van land tot land. In Duitsland, bijvoorbeeld,  zijn het voornamelijk Spanjaarden die ons komen bekijken, terwijl er in Nederland, waar we veel op festivals spelen, het publiek overwegend uit Nederlanders bestaat. In China en Japan zijn er zelden Spanjaarden  te zien op onze concerten… (lacht).

Het publiek reageert ook heel anders in de verschillende landen. In Polen, bijvoorbeeld, dansen ze allemaal als robotten en in China moesten we de mensen echt aanvuren en zelfs uitleggen wat ze moesten doen! In Japan zijn ze dan weer vaak door het dolle heen. De Belgen reageren een beetje als de Catalanen. Ze staan niet altijd meteen te springen, en soms denk je dat je niet goed bezig bent, maar achteraf vinden ze het wel steeds “het beste concert ooit!” (lacht)

In “La Pegatina: The Documentary” vertellen jullie veel over het leven achter de schermen en on tour. Waarom is dat belangrijk voor jullie?

Axel. We wilden tonen aan onze fans die ons al lang volgen waar we allemaal op toer gingen. Zij kunnen natuurlijk niet mee, maar zijn er wel al van het eerst uur. Daarnaast we wilden uiteraard ook een mooie herinnering vastleggen aan al die plaatsen in Europa, Canada, VS, China, … waar we gespeeld hebben. 

 

'Ahora O Nunca', de nieuwe plaat, gaat de maatschappelijke thema’s niet uit de weg. Is dit eigen aan La Pegatina?

Adria. We zingen inderdaad over nogal wat onderwerpen, zelfs over de liefde. Het titelnummer 'Ahora O Nunca' gaat over de gentrificatie en de ontmenselijking van een stad als Barcelona, die overspoeld wordt door toeristen. Onze vorige plaat ging onder andere over de corruptie in Spanje. We zingen niet doelbewust over politiek, maar over de zaken die we in het dagelijkse leven tegen komen. Maatschappelijke thema's zijn daarin een belangrijke voedingsbron voor de teksten die vooral door Ruben, Romain en mezelf geschreven worden.

Axel. In onze teksten hebben we het vooral over maatschappelijke problemen en onderwijs bijvoorbeeld. We proberen meestal de positieve kant te tonen en de blik op de toekomst te laten horen. Als groep spreken we ons over politiek niet uit. Wij hebben het vooral over vrije meningsuiting of samenwerking tussen verschillende culturen en mensen. En daar spreken we ons op een podium graag over uit!

Adria. Voor ons is het probleem in Spanje overigens groter dan de Catalaanse onafhankelijkheid. Er is een algemene repressie tegen mensen die ingaan tegen de Spaanse regering of koning. Als je je als Madrileense groep in een liedje uitspreekt over een Spaanse minister of je maakt een rap-liedje tegen de Spaanse vorst,  dan kan je al in de gevangenis belanden.

Hoe zien jullie tot slot de rol van cultuur in het huidige neoliberale Europa?

Adria. Cultuur is erg belangrijk. Voor ons is het een onderdeel van de opvoeding. Met onze muziek willen we mensen laten dansen, maar ook mensen informeren. Als muzikanten doen we een aantal keren per jaar een benefiet-optreden, maar tijdens betogingen zal je ons niet zien spelen. De meningen binnen de groep lopen rond verschillende thema’s uit een en dat willen we respecteren.

Axel. We proberen ook de culturele invloeden te vermengen. We zingen in het Spaans, Catalaans, Galicisch, Frans, Engels, Italiaans, …, dat meer te maken met het universele van cultuur.